در ساختار شیمیایی تفاوت هایی وجود دارد:
PFA (Perfluoroalkoxy Polymer) کوپلیمری از پلی تترا فلوئورواتیلن (PTFE) و پرفلوئوروپروپیل وینیل اتر است. PFA پرفلوئوروآلکوکسی را به PTFE اضافه می کند، به این معنی که یک اتم فلوئور در PTFE با پرفلوئوروآلکوکسی جایگزین می شود و در نتیجه ویسکوزیته مذاب را کاهش می دهد و پردازش را تسهیل می کند.
خواص شیمیایی مختلف و عملکرد پردازش:
1. مقاومت در برابر دما:سیم های PTFE در محیط های با دمای بالای 327 درجه سانتیگراد و کمتر عملکرد خوبی دارند و حتی در محیط های با دمای بالا عایق بیرونی آنها چکه نمی کند و فقط نرم می شود. با کاهش دما، لایه عایق به حالت اولیه خود باز می گردد. در دمای بالای 320 درجه سانتی گراد، لایه عایق سیم های PFA می سوزد، ذوب می شود و می چکد.
2. دشواری پردازش:PTFE نقطه ذوب و ویسکوزیته بالایی دارد، بنابراین فرآیند پردازش نسبتاً دشوار است. PFA را می توان در دماهای پایین تر ذوب کرد و سیالیت و انعطاف پذیری خوبی دارد.
3. عملکرد عایق:PTFE دارای خواص دی الکتریک عالی است، به ویژه در زمینه رادیو فرکانس بالا. ثابت دی الکتریک و ضریب اتلاف آن مشابه PFA است، اما قدرت دی الکتریک آن بالاتر از PFA است.
سناریوهای مختلف برنامه:
سیم PTFE: سیم PTFE برای کاربردهایی که نیاز به مقاومت در برابر دمای بالا دارند مناسب است. در زمینه هایی مانند صنعت برق، تجهیزات الکترونیکی، هوافضا و ... معمولا برای تولید تجهیزات رادیویی با فرکانس بالا، کابل ها، سیم های اتصال و ... استفاده می شود.
سیم PFA: به دلیل نقطه ذوب پایین تر و عملکرد پردازش بهتر، سیم PFA معمولاً در کاربردهایی استفاده می شود که به انعطاف پذیری بالاتر و محیط های دمای پایین تر نیاز دارند. معمولا برای سیم های با دمای بالا، لایه های عایق کابل، تجهیزات ضد خوردگی، مواد آب بندی و غیره استفاده می شود.
به طور خلاصه، سیمهای PTFE از نظر مقاومت در برابر دما و استحکام دیالکتریک نسبت به سیمهای PFA برتری دارند و آنها را برای کاربردهای دمای بالا و عملکرد دیالکتریک بالا مناسبتر میکند. سیم های PFA، از طرف دیگر، مقاومت بسیار خوبی در برابر دماهای بالا و خوردگی از خود نشان می دهند و آنها را برای کاربردهای صنعتی خاص مناسب می کند. انتخاب سیم بستگی به شرایط استفاده خاص و شرایط محیطی دارد.
