به عنوان دو شکل اصلی انتقال نیرو، کابل های DC و کابل های AC تفاوت های قابل توجهی در طراحی سازه دارند. این تفاوت ها از اصول کار مربوطه و الزامات سناریوی کاربردی آنها ناشی می شود. مشخصات ساختاری این دو نوع کابل به تفصیل از ابعاد چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت.
ویژگی های ساختاری کابل های DC
طراحی ساختاری کابل های DC عمدتاً ویژگی توزیع میدان الکتریکی DC را در نظر می گیرد. شدت میدان الکتریکی کابل های DC متناسب با ضریب مقاومت عایق است که با دما تغییر می کند. این بدان معنی است که حداکثر قدرت میدان الکتریکی در لایه عایق کابل DC نه تنها به ولتاژ اعمال شده، بلکه به جریان بار نیز مرتبط است.
یک ساختار کابلی معمولی-جریان مستقیم ولتاژ بالا شامل:
لایه هادی: معمولاً از مس یا آلومینیوم با خلوص بالا به عنوان ماده رسانا استفاده می شود.
لایه عایق: با استفاده از یک ساختار اکستروژن سه لایه، از جمله یک لایه محافظ هادی بدون پیوند، یک لایه عایق بدون پیوند، و یک لایه محافظ عایق بدون پیوند، مواد ماتریس عمدتاً پلی پروپیلن بدون پیوند است.
لایه بافر نیمه رسانا: در اطراف لایه عایق پیچیده شده است که برای توزیع میدان الکتریکی یکنواخت استفاده می شود.
لایه غلاف فلزی: معمولاً یک غلاف آلومینیومی مسطح است که حفاظت مکانیکی و محافظ الکترومغناطیسی را فراهم می کند.
لایه بیرونی: یک ساختار اکسترود شده سه لایه متشکل از یک لایه چسب مذاب داغ، یک غلاف بیرونی و یک الکترود نیمه رسانا.
یکی دیگر از ویژگی های مهم کابل های DC این است که عایق باید بتواند در برابر انتقال سریع قطبیت مقاومت کند. تبدیل قطبیت تحت بار می تواند باعث افزایش قدرت میدان الکتریکی در داخل عایق شود که معمولاً بین 50 تا 70 درصد است. بنابراین، مواد عایق کابل های DC باید خواص الکتریکی خاصی داشته باشد.
ویژگی های ساختاری کابل های AC
طراحی ساختاری کابل های AC در درجه اول خواص میدان های الکتریکی متناوب را در نظر می گیرد. این کابل ها دارای توزیع میدان الکتریکی یکنواخت، عدم تنش مماسی، ساختار سبک و ظرفیت حمل{1} جریان بالا هستند. ساختار کابلهای برق عایقشده-پلیاتیلن متقاطع (XLPE)- و کابلهای برق عایقشده از پلیوینیل کلرید (PVC)- برای 1 کیلو ولت و پایینتر اساساً یکسان است.
ساختار معمولی کابل های AC شامل موارد زیر است:
رسانا: معمولاً از پیکربندی هادی رشتهای برای افزایش انعطافپذیری و هدایت الکتریکی استفاده میکند.
لایه عایق: مواد متداول شامل پلیوینیل کلرید (PVC)، پلیاتیلن متقاطع{0}(XLPE) و فلوروپلاستیکها هستند.
لایه محافظ: از نفوذ سیگنالهای تداخل به لایههای داخلی جلوگیری میکند و در عین حال تلفات سیگنال انتقال را کاهش میدهد.
غلاف: شامل یک غلاف داخلی و خارجی برای محافظت از هسته کابل در برابر اثرات محیطی است.
کابل های AC باید اثرات پوسته و اثر مجاورتی را در نظر بگیرند. اثر پوستی باعث می شود که جریان به طور نابرابر در سطح مقطع هادی توزیع شود، با چگالی جریان بیشتر در نزدیکی سطح. اثر مجاورت باعث برهمکنش میدان الکترومغناطیسی بین هادی ها می شود که بر توزیع جریان تأثیر می گذارد. این پدیده ها مقاومت AC هادی را افزایش می دهد و در نتیجه ظرفیت حمل جریان مجاز- آن را کاهش می دهد.
تفاوت های ساختاری اصلی بین کابل های DC و AC
1. تفاوت در طراحی عایق
کابلهای DC باید مشکل توزیع میدان الکتریکی ناهموار را حل کنند (میدان الکتریکی DC تحت تأثیر مقاومت مواد قرار میگیرد)، و ممکن است لایه عایق ضخیمتر باشد یا از مواد خاصی (مانند پلیاتیلن XLPE متقاطع-) استفاده شود. و عایق کابل های AC برای میدان های الکتریکی AC (مانند PVC، XLPE) بهینه شده است.
حداکثر قدرت میدان کابلهای DC در شرایط گذرا و بدون بار معمولاً روی سطح هادی رخ میدهد، در حالی که تحت بار، حداکثر قدرت میدان در سطح لایه عایق رخ میدهد. توزیع میدان الکتریکی کابل های AC نسبتا یکنواخت است.
2. تفاوت در لایه محافظ
کابلهای DC ولتاژ بالا برای سرکوب اثرات شارژ فضایی نیاز به محافظت بیشتر دارند، در حالی که کابلهای ولتاژ پایین {0}نیازهای محافظ نسبتاً کمتری دارند. لایه محافظ کابل های DC برای جلوگیری از تداخل میدان الکتریکی نیاز به طراحی دقیق تری دارد.
3. تفاوت در ساختار هادی
کابل های DC معمولاً یک ساختار تک هسته ای را اتخاذ می کنند که فقط از قطب های مثبت و منفی تشکیل شده است. کابل ارتباطی از یک سیستم سه فاز چهار سیمه یا پنج سیمه- با ساختار پیچیده تر استفاده می کند.
4. تفاوت در الزامات قطبیت
کابل های DC باید دارای اتصالات مثبت و منفی واضح باشند، زیرا قطبیت نادرست ممکن است باعث آسیب به تجهیزات شود. کابل های AC الزامات قطبیت ندارند، فقط باید فازها را تشخیص دهند.
5. تفاوت در ویژگی های ضرر
کابلهای DC اثر پوستی و تلفات جریان گردابی کابلهای AC را ندارند و برای انتقال برق از مسافتهای طولانی مناسب هستند. کابل های AC در توزیع مسافت کوتاه هزینه کمتری دارند، اما در فواصل طولانی تلفات بیشتری دارند.












